Hoe je je hart en hoofd meer open kunt stellen..

brazil

Waar is dat voor nodig allemaal zou je kunnen zeggen. Je hart en hoofd open stellen.
Het is ook niet nodig.
Het mag. Het levert je een kalm en liefdevol leven op.

Steeds weer leer je er iets bij. Gebeurtenissen die je in eerste instantie enorm van slag brengen leren je het meest.
Je voelt je gefrustreerd, boos en verdrietig.
Als deze tijd weer voorbij is kun je dit gebruiken voor reflectie.
Wat gebeurde er nu eigenlijk? Waarom raakte ik zo van slag?
Iedere gebeurtenis die me van slag maakt is een nieuwe schop onder mn kont.. ZIE Mar, ZIE.
Net zolang tot ik écht ZIE wat het leven me wil leren.

Dat gaat verdraaid niet vanzelf. Maar de tocht is zó mooi… samen met alle mensen om me heen.
Wijzen met de vinger naar de ander maakt de wereld boos en verdrietig. Daarvan komt oorlog.
Ik zeg: Vrede! Pure liefde! Daarvoor moet je bereid zijn je hart en hoofd open te stellen.
Kijken voorbij je eigen pijnlijke snaren, die je ego zo hard bevecht.
Ik geef toe.. dat valt niet mee, dit raakt aan bestaansrecht en waardigheid.
Je zult eerst moeten erkennen dat je uit meer bestaat dan je eigen starre ego.
Dat je ego is gevormd in de loop van de jaren. Maar dat het leven een mysterie is. En dat jij dat leven BENT!

Na een recente confrontatie met een wereld die in alle opzichten anders is dan die van ons westerlingen
besefte ik nogmaals en steeds dieper.. we zijn geconditioneerd. We nemen aan dat wat we denken waar is.
We beseffen niet meer dat wat je vindt alleen maar een gevormd oordeel is. En dat het ego alleen maar anders wil, mooier, beter,
hoger, meer, niet hier maar daar.. altijd op zoek en verdedigend. Maar wat verdedig je eigenlijk?
Wat je gewoontes zijn is niet het enige dat telt.

Leef! Met je lijf! Voel je boosheid, verdriet, frustratie.
Maar blijf elkaar groeten! Met een liefdevol hart!
Er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Mijn mantra wordt dan ook steeds meer.. Thank you, thank you, thank you.
Ook en misschien wel juist de mensen die me leren over het leven. Die me aan het kruis nagelen. Voor niets.
Het gevoel dat daarbij hoort is onbeschrijfelijk.. Vrij!

Hartegroet,
Marleen

Share:

2 Reacties

  1. Willeke
    28 mei 2018 / 20:11

    Stof tot nadenken!

  2. 28 mei 2018 / 10:55

    Prachtig Marleen , heel mooi omschreven en zo waar 💜

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *